ბევრი სალონი ფასს ინტუიციით ადებს. უყურებენ, რამდენს იღებს მეზობელი, ან უბრალოდ ისე გამოდის. პრობლემა ის არის, რომ ასეთი ფასი თითქმის ყოველთვის დაბალია, ვიდრე უნდა იყოს. სამუშაო კეთდება, დრო იხარჯება, მოგება კი თითქმის არ რჩება.
მოდი, ვნახოთ, როგორ დაითვლება ფასი ლოგიკურად.
ფასმა სამი რამ უნდა დაფაროს
პირველი არის დრო. რამდენ წუთს ატარებს ოსტატი ამ სერვისზე, მოსამზადებელი და დასუფთავების ჩათვლით.
მეორეა მასალა. საღებავი, ფოლგა, ერთჯერადი ნივთები, ყველაფერი, რაც ამ კონკრეტულ ვიზიტზე იხარჯება.
მესამე კი ზედნადები ხარჯია. ქირა, კომუნალური, ადმინისტრაცია. ეს ხარჯი ერთ ვიზიტზეც უნდა გადანაწილდეს, თუნდაც პატარა ნაწილად.
როცა სამივეს ერთად დათვლით, ხშირად აღმოაჩენთ, რომ ზოგი პოპულარული სერვისი სინამდვილეში თითქმის არაფერს გიტოვებთ.
დრო ყველაზე ძვირფასი რესურსია
სალონს დღეში მხოლოდ ამდენი საათი აქვს. ამიტომ მნიშვნელოვანია არა იმდენად ფასი ერთ სერვისზე, რამდენადაც ფასი ერთ საათზე.
მაგალითად, 40-ლარიანი სერვისი, რომელიც ნახევარ საათს იღებს, უფრო მომგებიანია, ვიდრე 60-ლარიანი, რომელიც ორ საათს ჭამს. ეს მარტივი აზრი ბევრ სალონს რჩება მხედველობის მიღმა.
Visage-ის ანალიტიკაში ნათლად ჩანს, რომელი სერვისი რამდენ შემოსავალს იძლევა და რამდენ დროს იკავებს. სწორედ ეს თანაფარდობა უნდა გამართოთ.
იაფი ფასი ერთგულ კლიენტს არ ნიშნავს
ხშირად ჰგონიათ, რომ დაბალი ფასი მეტ კლიენტს მოიყვანს. სინამდვილეში ის ხშირად იზიდავს ისეთ კლიენტს, ვისთვისაც მთავარია მხოლოდ ფასი. ასეთი კლიენტი მაშინვე გადადის იქ, სადაც ცოტათი უფრო იაფია.
ხარისხზე და გამოცდილებაზე კონკურენცია ბევრად უფრო მდგრადია, ვიდრე ფასზე.
ბოლოს
სწორი ფასი გამოცნობა კი არა, დათვლაა. დაითვალეთ ღირებულება, გაზომეთ დრო და ნუ შეხვალთ დაბლა მხოლოდ იმიტომ, რომ გეშინიათ. კლიენტი, რომელიც თქვენს სამუშაოს აფასებს, სამართლიან ფასს გაიგებს.